Europese buitenlandse politiek op het terrein. Obstakels bij de ontplooiing van een missie

Sinds 1999 heeft Europa zich op weg gezet naar het ontwikkelen van defensiecapaciteiten. Volgens de tweede pijler van het Verdrag betreffende de europese Unie heeft de EU nu de mogelijkheid troepen naar een conflictgebied te sturen en op deze manier de Petersbergstaken na te leven. De EU heeft dus de bevoegdheid gekregen humanitaire missies en missies van evacuatie, peace-keeping en peace-making op te stellen. Sinds het begin van dit project heeft de EU een 20-tal civiele en militaire operaties op touw gezet, met name in Bosnië-Herzegovina, in Kosovo, in Macedonië, in Guinee, in DR Congo,... Onlangs heeft de EU op voorspraak van Frankrijk een voorstel gedaan om iets in Tsjaad en Centraal Afrika te doen. Dit komt in de internationale context soms te weinig aan bod gezien de internationale veiligheidsinstanties en media vaak focussen op de humanitaire ramp in Darfour. Deze EU-missie is de grootste opdracht die op het terrein wordt ontplooid in termen van militairen en materiële middelen: 3610 manschappen, afkomstig van tien lidstaten zullen naar het grondgebied van Tsjaad en Centraal Afrika, vlakbij de grens met Soedan, gestuurd worden. Vanaf de geboorte van dit idee, dat door de nieuwbakken Franse minister van buitenlandse zaken Bernard Kouchner werd gelanceerd, hebben we gedurende een periode van 9 maanden moeten wachten om de manschappen ook effectief op het terrein te ontplooien. Deze late eindbeslissing roept een aantal vragen op: hoe komt het dat de procedure zolang heeft geduurd? Waren er obstakels die de besluitvormingsprocedure hebben vertraagd? Is dit de schuld van de lidstaten of ligt het aan de nog onvolwassen instellingen die bij de voorbereiding van dergelijke missies betrokken waren, of was het een combinatie van deze twee elementen? In deze masterproef zullen we ons nauwgezet toespitsen op de bepaling van de verschillende obstakels in de ontplooiing van een missie onder de leiding van de europese Unie.